گاهی دچار فروپاشی می شیم، حتی اگه سرشار از هوش عاطفی باشیم، گاهی قوی ترین نیروی درون هم نمی تونه مانع از این فروپاشی بشه. به هیچ چیز در دنیا به اندازه این فلسفه اعتقاد ندارم که وقتی خوشبختم که کسی که دوستش دارم نیز خوشبخت باشد، حتی به قیمت بدبختی من، در آنصورت این بدبختی آخر همان خوشبختی اول است. بزرگترین چیزی که از درون منو مثل موریانه می خوره اینه که احساس خوشبختی رو در مورد او نمی بینم. از اینکه به راحتی خود را در همه محافل رها می کنه و حتی پس از گذشت زمانی حاضر به انجام هر کاری بشه به شدت ترس دارم. امروز بهش تلفن کردم. در فاصله این دو هفته و سه روز بعد از تلفن دو روز پیش این دومین تماس بود. با شادی برام تعریف می کرد، از بودن در خانه شهاب و دیگران، "دیشب که پیش شهاب بودم یه کاری کردم ( و می خندید )، مشروب خوردم، بعد شروع کردم به خندیدن، بلند و بدون اراده..." همه اینها را با خنده تعریف می کرد. یاد دو سال پیش افتادم که با جمعی چهار نفره به شمال رفته بودیم و با اقتدار اجازه نوشیدن مشروب رو بهش ندادم، حتی وقتی یکی از بچه ها لیوانی براش ریخت و به سمتش برد جلوش رو گرفتم. از نوشیدن مشروب توسط یک انسان ناراحت نمی شم و هیچ ترسی ندارم، اما برای او نگرانم، از طرفی رامتین با آن قلب پاک پیش از رفتنش همیشه سفارش می کرد که نگذارم او مشروب بنوشد. وقتی در تلفن امشب جریان نوشیدن مشروب رو برام تعریف کرد دچار همون فروپاشی شدم، با خودم گفتم هنوز فقط دو هفته از فاصله ما گذشته اما آدم های با ظاهر ساده و صمیمی، اما در حقیقت بی صفتانی که تحمل دیدنشان را ندارم به راحتی در طول همین مدت کوتاه او را وادار به انجام کاری کردند که سه سال تمام این اجازه رو بهش نداده بودم. بی اختیار در حالیکه او با خنده مست شدنش را تعریف می کرد اشکهایم جاری شد، برای لحظاتی نتوانستم حرف بزنم. "الو؟ چرا حرف نمی زنی...؟ الو؟..." تلاش کردم به خودم مسلط بشم، اشکهام رو پاک کردم، با صدایی که تلاش می کردم لحن چند دقیقه قبلش رو بهش برگردونم گفتم "بله، ببخشید، یه لحظه صدا قطع شد..."
بهم گفت" پولی رو که بهم گفتی برای کوه بذارم کنار هنوز نگه داشتم، هر وقت بخوای با هم می ریم، به آغوشت و به آرامشش نیاز دارم..."
و باز هم فروپاشی...
بهم گفت "دیگه نمی خوام به آینده فکر کنم، می خوام با حال خوش باشم، می خوام تا زمانی که لباس دامادیت رو نپوشیدی از بودن در کنارت لذت ببرم..."
و باز هم فروپاشی...
آه خدای بزرگ، ای کسی که هیچگاه حتی در سخت ترین لحظاتی که زندگی سهمگین ترین ضربات پتک رو بر پیکره ام وارد کرد به عظمتت، به شکوهت، به مهربانیت و به قدرتت حتی لحظه ای شک نکردم، امشب شبی سخت برام بود، امشب ضربات فراوانی را از جانب زندگی دریافت کردم، اما باز هم با نهایت عشق، با نهایت احترام و تواضع در دل زمزمه می کنم: "لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم"...
دچار فروپاشی درونی شده ام، یاریم ده...